Sunday, February 17, 2008

Pomoc Żydom wymagała bohaterstwa Z dr. Sławomirem Radoniem, naczelnym dyrektorem Archiwów Państwowych

Pomoc Żydom wymagała bohaterstwa Z dr. Sławomirem Radoniem, naczelnym dyrektorem Archiwów Państwowych


Pomoc Żydom wymagała bohaterstwa
Nasz Dziennik, 2008-02-13
Z dr. Sławomirem Radoniem, naczelnym dyrektorem Archiwów Państwowych,
rozmawia Jacek Dytkowski

Jaki jest cel programu "Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką"?
- Wiemy mniej więcej, ilu Polaków zginęło, ale ciągle nie są to dane precyzyjne, a często bezosobowe, anonimowe. Mówi się o liczbach, że zginęło ponad 6 mln Polaków. Wymienia się, ilu zostało rozstrzelanych, zginęło w obozach koncentracyjnych i zagłady, ilu wywieziono na roboty czy wysiedlono, natomiast tak dokładnie nie wiemy, co się za tym kryje. Przecież chodzi o losy milionów Polaków, noszących rozmaite imiona, nazwiska, pochodzących z tych czy innych miejscowości, poddanych takim lub innym formom represji. Właśnie dzięki temu programowi uzyskamy pełną na ten temat informację. Myślę, że będzie to ważne dla nas nie tylko z punktu widzenia interesu państwowego, narodowego, ale także dla samych rodzin ofiar represji. W tej chwili powstaje i jest już ciągle uzupełniana baza danych, która z czasem będzie bardzo obszerna. Każdy będzie mógł wejść na stronę internetową i znaleźć potrzebne informacje o wybranych ofiarach represji. Mówi się przecież, że komputer jest coraz bardziej popularnym urządzeniem. W większości domów ten komputer po prostu jest, znaczna część Polaków ma dostęp do internetu - staje się on coraz bardziej powszechnym źródłem informacji. Chcielibyśmy więc, żeby również informował on o przeszłości, o bezprzykładnych ofiarach Narodu Polskiego, jakie poniósł w czasie II wojny światowej, aby rodziny tych ofiar mogły szukać swoich przodków: ojców, dziadków, którzy zostali zamordowani. Myślę, że jest to bardzo ważne zadanie i cieszę się, że archiwa państwowe w nim uczestniczą. Trudno by sobie zresztą wyobrazić, by było ono realizowane bez tych archiwów, które przechowują najważniejsze dokumenty do dziejów Państwa i Narodu, począwszy od XII wieku, aż do czasów współczesnych.

Program dokumentuje też pomoc niesioną Żydom przez Polaków...
- Archiwa Państwowe uczestniczą także w realizacji innego projektu - "Indeks Polaków represjonowanych za pomoc ludności żydowskiej". Wiemy, że wielu Polaków poniosło z tego powodu śmierć w czasie II wojny światowej. Władze niemieckie wprowadziły prawo stanowiące, że za pomoc ludności żydowskiej groziła śmierć nie tylko osobie, która tej pomocy udzielała, ale również jej rodzinie. O tym mało się mówi, że na tej podstawie straciło życie wielu Polaków. Sytuacja w naszym kraju była cięższa i o wiele trudniejsza niż np. w Czechach, Danii czy we Francji. Tam ludność czeska, francuska czy duńska nie była poddana takim represjom jak Naród Polski. Pomoc Żydom w okupowanej Polsce wymagała niesłychanego bohaterstwa, a przecież takiej heroicznej postawy nie możemy od wszystkich wymagać. Dzisiaj gdyby zapytać przeciętnego Polaka, czy byłby w stanie udzielić takiej pomocy, wiedząc, jakie konsekwencje mu za to grożą, myślę, że wiele osób by się zawahało: najważniejsza jest rodzina i najbliżsi. Jednak wtedy znalazło się wiele tysięcy Polaków, którzy taką pomoc świadczyli. Wiemy, że na tzw. liście Sprawiedliwych wśród Narodów Świata, którą prowadzi żydowski Instytut Yad Vashem, największą część stanowią Polacy, chociaż żyli w niesłychanie trudnych warunkach, poddani bezprzykładnym represjom. Myślę, że ich skalę można tylko porównać z sytuacją, w jakiej znajdowały się narody ówczesnego Związku Sowieckiego, które zresztą były represjonowane zarówno przez Niemców, jak i przez własne władze. Natomiast skala represji niemieckich wobec okupowanych krajów w innych miejscach Europy Środkowej czy na Zachodzie była znacznie mniejsza. Trzeba tu też podkreślić ogromną rolę Kościoła katolickiego w niesieniu pomocy ludności żydowskiej w Polsce. Mam na myśli zarówno duchownych, świeckich, jak i zgromadzenia zakonne: męskie i żeńskie. Wiadomo, że księża, siostry zakonne, bracia i ojcowie zakonni uratowali tysiące istnień wśród narodu żydowskiego. Wielu Żydów, zwłaszcza dzieci, zawdzięcza swoje przetrwanie Kościołowi katolickiemu, który prowadził tę ogromną akcję pomocy.

Kto uczestniczy w programie "Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką"?
- Program został zainicjowany przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Instytut Pamięci Narodowej. Uczestniczy w nim kilkadziesiąt instytucji, m.in. Archiwa Państwowe, a także ich zwierzchnik - naczelny dyrektor. Oprócz IPN, który też posiada swoje własne duże archiwum, w programie bierze udział szereg muzeów, m.in. powstałych przy dawnych obozach koncentracyjnych: Auschwitz, Stuthoff, Majdanek oraz innych miejscach, które przed laty w związku z prowadzoną przez siebie działalnością zgromadziły rozmaite dokumenty. Stają się one podstawą do zbierania informacji na rzecz wspomnianego projektu "Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką". Archiwa państwowe przekazały już na rzecz tego programu ogromny wkład w postaci około 1 mln rekordów, czyli informacji dotyczących osób poddanych represjom. Zostały one wcześniej zgromadzone przez archiwa podczas realizacji innych projektów, m.in. dotyczących wywozu na roboty przymusowe do Niemiec. Oczywiście nie ograniczamy się wyłącznie do poszukiwań w zbiorach polskich - prowadzimy je także za granicą. Od lat archiwa państwowe współpracują z archiwami innych państw. Mamy bardzo dobre relacje ze wszystkimi w zasadzie archiwami europejskimi, także z tymi działającymi u naszych najbliższych sąsiadów. Mimo częstych, nawet napiętych, oficjalnych stosunków międzypaństwowych ta współpraca od lat układa się korzystnie. Ta symbioza dotyczy także takich państw jak Rosja. Jak już wspomniałem, nasi archiwiści uczestniczą ponadto w realizacji innego projektu pt. "Indeks osób represjonowanych za pomoc ludności żydowskiej". To bardzo ważna inicjatywa, której inicjatorem i organizatorem jest Instytut Studiów Strategicznych z Krakowa. Oprócz Archiwów Państwowych uczestniczy w niej również IPN. Na jej podstawie prowadzimy obszerne kwerendy w archiwach niemieckich. Nasi archiwiści, m.in. pracownicy Archiwów Państwowych we Wrocławiu, Szczecinie, Koszalinie i Gdańsku, znający bardzo dobrze język niemiecki, przeprowadzili już poszukiwania w archiwach w Berlinie, Muenster, Freiburgu i Ludwigsburgu. Realizując projekt "Indeks osób represjonowanych za pomoc ludności żydowskiej", odnajdują informacje, które są użyteczne dla programu "Straty osobowe...". Takich informacji mamy już zgromadzonych bardzo dużo i tu chciałbym podkreślić, że nasze koleżanki i nasi koledzy, którzy wyjeżdżają do archiwów niemieckich, spotykają się z dużą pomocą i życzliwością archiwistów niemieckich. Nie ma ze strony niemieckiej żadnych przeszkód, te dokumenty są udostępniane i dzięki temu gromadzimy całkiem spory zasób informacji. Tak więc, pracując nad jednym projektem, uzupełniamy informacje dla drugiego, które są zdobywane w archiwach niemieckich. Zamierzamy oczywiście tę kwerendę poszerzać.

Dlaczego mimo upływu tylu lat od zakończenia II wojny światowej w dalszym ciągu nie znamy rozmiaru strat osobowych w Polsce?
- One były określane wielokrotnie w przeszłości. Na przykład do dziś nikt nie zakwestionował liczby 6 mln 28 tys. obywateli polskich, którzy zginęli w czasie II wojny światowej w wyniku bezpośrednich działań wojennych, rozstrzeliwani w masowych egzekucjach, wreszcie zsyłani do obozów koncentracyjnych czy masowej zagłady, więc ta liczba dotąd się ostała i przypuszczamy, że jest bliska prawdy. Myślę, iż po prostu poznanie rozmiaru strat osobowych w Polsce w czasie II wojny światowej jest, mimo wszystko, zadaniem bardzo trudnym. Tak naprawdę najbardziej wiarygodnymi źródłami, na podstawie których można by ustalić te straty, są dokumenty urzędowe. Trzeba pamiętać o tym, że zwłaszcza Niemcy - ich nieludzka machina, która mordowała ludzi, była zarazem bardzo zbiurokratyzowana. Panował tam biurokratyczny porządek i zachowało się wiele dokumentów urzędowych, które zawierają informacje o osobach poddanych rozmaitym formom represji lub np. rozstrzelanych. Niestety, te dokumenty nie przetrwały do naszych czasów w komplecie. W pewnej ilości zawierają się one w archiwach niemieckich, niektóre w polskich, a generalnie część uległa zniszczeniu. Brak jest więc tej podstawy w postaci dokumentów, które byłyby najbardziej wiarygodnym świadectwem o wielkości naszych strat. Niestety, inny rodzaj źródeł, np. osobiste wspomnienia, nie mają już tak dużej wartości poznawczej jak dokumenty urzędowe. Często są one zabarwione emocją, oczywistą w takiej sytuacji. Każdy historyk doskonale wie, że są one bardzo subiektywnym rodzajem źródła. Dla historyka najcenniejsze są dokumenty urzędowe jako świadectwo przeszłości. Natomiast do czyichś wspomnień, ustnych czy pisemnych, trzeba podchodzić już z dużą ostrożnością. One często po prostu wyolbrzymiają sam fakt i powiększają wielkość strat. Stąd m.in. rozmaite liczby krążyły i krążą w dalszym ciągu, jeżeli chodzi o straty poniesione w czasie II wojny światowej. Poza tym te sprawy badano rzeczywiście dosyć dokładnie w okresie PRL.

Koncentrując się jednak wyłącznie na martyrologii Polaków pod okupacją niemiecką. Zbrodnie Stalina - "najlepszego sojusznika Hitlera" - były pomijane milczeniem.
- Po przełomie 1989 r. historycy - co jest według mnie naturalnym zjawiskiem - poświęcili się bardziej pracy nad zbrodniami komunistycznymi. Doskonale wiemy, że w okresie PRL takie pojęcie jak "zbrodnie komunistyczne" nie funkcjonowało. Gdyby ktoś coś takiego sformułował - groziłyby mu od razu represje lub uwięzienie. Takich spraw nie można było w ogóle dociekać, więc po 1989 r. historycy, zajmujący się najnowszymi dziejami poświęcili większą uwagę zbrodniom komunistycznym. Mam tu m.in. na myśli oczywiście zbrodnię katyńską, która wprawdzie wcześniej była badana, ale nie w Polsce, tylko poza jej granicami, oraz zbrodnie popełnione przez służby bezpieczeństwa PRL. Właśnie takimi tematami zajmuje się od kilku lat IPN - ale nie tylko. Tak więc badania nad naszą przeszłością pod okupacją niemiecką rzeczywiście uległy pewnemu zaniedbaniu w ostatnich latach, ale będąc członkiem kolegium IPN, wiem, że instytut też przywiązuje dużą wagę do tych spraw i będą one podejmowane. Ponadto wydaje mi się, iż właśnie poprzez realizację takiego programu jak "Straty osobowe..." możemy dojść do pewnych nowych ustaleń, z tym że trzeba zaznaczyć, iż jego realizacja będzie trwała wiele lat. Istnieje ogromna liczba źródeł, dokumentów do przebadania w Polsce i poza jej granicami. Niestety, nie jesteśmy w stanie w ciągu najbliższych 2-3 lat tego programu zrealizować. Są pewne ograniczenia środków finansowych oraz liczby osób, które mogą być tu zaangażowane. Stąd ten program rozpisany będzie na wiele lat, ale jest bardzo potrzebny. Uważam, że może przynieść nowe informacje czy rezultaty nieznane wcześniej historykom.

Czy rodziny ofiar będą mogły dostarczać informacje w ramach programu?
- Oczywiście, w ramach programu jest to przewidziane. W broszurze wydanej przez ośrodek "Karta" zamieszczono w tym celu formularz ankiety, którą można wypełniać. Formularze można również znaleźć na stronach internetowych IPN oraz fundacji "Karta". Przypominam, że inicjatorem programu było MKiDN oraz IPN, a uczestniczą w tym rozmaite podmioty państwowe, także archiwa państwowe, ale jego wykonawcą, czyli tym, który tworzy komputerową bazę danych ofiar represji, jest ośrodek "Karta". Od rozmaitych podmiotów właściwych, m.in. od Archiwów Państwowych, potrzebuje on informacji dotyczących strat. Pracownicy ośrodka przetwarzają je i tworzą bazę komputerową ofiar. I właśnie "Karta" na swojej stronie internetowej oraz w broszurze, o której wspomniałem, wydanej przy okazji realizacji programu, zawarła specjalną ankietę, gdzie można takie dane zamieszczać. Mogą to robić rodziny ofiar, które poniosły śmierć z ręki okupanta. Jednak, jak wspomniałem, mówiąc o stratach, mamy na myśli także każdą inną formę represji, np. wywiezienie na roboty przymusowe albo wysiedlenie. Oczywiście, część osób, które tego doświadczyły, żyje do dzisiaj, więc mogą one tę ankietę wypełniać własnoręcznie i wysyłać do ośrodka "Karta". Zatem baza powstaje nie tylko w oparciu o dokumenty przechowywane w archiwach czy muzeach, ale także na podstawie danych nadesłanych przez same ofiary lub ich rodziny.

Czy polskie władze są zainteresowane tym programem? Czy może on być wykorzystywany jako potencjalny argument w polityce międzynarodowej?
- Na pewno są zainteresowane, ponieważ jednym z jego inicjatorów jest MKiDN. Minister tego resortu jest członkiem Rady Ministrów, a więc jakby oficjalnym reprezentantem Polski. Oprócz tego instytucjami państwowymi są IPN oraz Archiwa Państwowe. Ja również, będąc ich naczelnym dyrektorem, jestem szefem centralnego urzędu administracji rządowej. Zatem mogę powiedzieć, że władze są z pewnością zainteresowane realizacją tego programu. Jednak nie wiem, czy będzie on wykorzystywany w jakiś sposób w relacjach międzypaństwowych. W tym momencie trzeba by zapytać obecnie rządzących, czy zamierzają te dane wykorzystać.


Dziękuję za rozmowę.

Zmarł generał "Szary" Polska traci wielkiego patriotę

Zmarł generał "Szary" Polska traci wielkiego patriotę


Zmarł generał "Szary"
Nasz Dziennik, 2008-02-16
Generał Antoni Heda "Szary", legendarny komendant oddziałów Armii Krajowej, nie żyje. Wsławił się m.in. tym, że w nocy z 4 na 5 sierpnia 1945 roku dowodzony przez niego 30-osobowy oddział partyzancki Zrzeszenia "Wolność i Niezawisłość" rozbił więzienie UB w Kielcach, uwalniając kilkuset przetrzymywanych tam więźniów. Wraz z odejściem "Szarego" Polska traci wielkiego patriotę. Ale zyskuje patrona, którego bohaterstwo będzie owocowało w przyszłości.
Nabożeństwo żałobne odbędzie się w najbliższy czwartek w katedrze polowej Wojska Polskiego. Generał, który zmarł w wieku 91 lat, zostanie pochowany w Podkowie Leśnej.

Generał Antoni Heda był najbardziej wyrazistym współczesnym symbolem walki Narodu Polskiego o niepodległość. Z jednej strony walczył z okupantem niemieckim, był także więźniem sowieckim, a z drugiej strony - działał w interesie Polski w konspiracji antykomunistycznej po wojnie. Podczas okupacji hitlerowskiej bohaterski gen. Heda zasłynął rozbiciem niemieckich więzień w Iłży w sierpniu 1943 roku oraz w Końskich w czerwcu 1944 roku, kiedy uwolnił aresztowanych i skazanych na śmierć Polaków. Równie spektakularnym, co bohaterskim wyczynem był epizod z 1945 roku, kiedy "Szary" dowodził oddziałem Zrzeszenia "Wolność i Niezawisłość", który w nocy z 4 na 5 sierpnia rozbił komunistyczne więzienie w Kielcach. UB i sowieccy funkcjonariusze bezpieki osadzili tam ponad siedmiuset więźniów, m.in. żołnierzy AK. Szturm na więzienie poprzedził pozorowany atak na oddalony o kilkadziesiąt kilometrów Szydłowiec, który skutecznie odwrócił uwagę zarówno oddziałów sowieckich stacjonujących w Kielcach, jak również funkcjonariuszy MO i UB. Jak powiedział nam dr Mieczysław Ryba, członek Kolegium Instytutu Pamięci Narodowej i historyk, generał Heda był uosobieniem bohaterstwa, walki i oporu przeciwko komunizmowi, a także symbolem prześladowania. - Postawa patriotyczna i działalność generała Hedy przysporzyły mu wielu wrogów ze strony ówczesnych władz. To sprawiło, że po wojnie musiał się ukrywać wraz rodziną. W 1948 roku został aresztowany i skazany na karę śmierci, zamienioną ostatecznie na dożywotnie więzienie. Przebywał m.in. w więzieniach w Rawiczu i Wronkach, a na wolność wyszedł dopiero na mocy amnestii w 1956 roku - mówi dr Mieczysław Ryba. Dodaje, że troska o losy Ojczyzny towarzyszyła generałowi Hedzie przez całe jego życie. - W czasach komunistycznych przez wiele lat był doradcą ks. Prymasa Stefana Wyszyńskiego. W 1981 roku angażował się w ruch solidarnościowy i został wybrany na przewodniczącego Niezależnego Związku Kombatantów przy NSZZ "Solidarność". Był represjonowany i internowany w czasie stanu wojennego w Białołęce. Te wydarzenia w sposób jednoznaczny symbolizują jego postawę antykomunistyczną, ale przede wszystkim niepodległościową i aktywność do końca życia. "Szary" był człowiekiem, który potrafił jednoczyć ludzi. W 1990 roku doprowadził do zjednoczenia około 30 organizacji kombatanckich w Światową Federację Polskich Kombatantów - zaznacza dr Ryba.
W uznaniu bohaterskich zasług w 2006 roku został mianowany przez prezydenta Kaczyńskiego na stopień generała brygady. Był także dwukrotnie odznaczony Krzyżem Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych i innymi odznaczeniami bojowymi. - Wraz ze śmiercią generała Hedy tracimy bohatera, ale dziedzictwo, które nam pozostawił, jest żywe i godne naśladowania nie tylko dla tych, którzy pamiętają czasy komunistycznej niewoli, ale także dla przyszłych pokoleń - wskazuje dr Mieczysław Ryba.

Mariusz Kamieniecki

Wednesday, February 6, 2008

Testament więźniów Auschwitz. Nie budźcie bestii ...

Testament więźniów Auschwitz. Nie budźcie bestii ... Jerzy Junosza-Kowalewski - Prezes Oddziału Warszawskiego TONO (Towarzystwo Opieki nad Oświęcimiem), więzień niemieckich obozów koncentracyjnych; inż. Bolesław Staroń - członek Oddziału Warszawskiego TONO, więzień Pawiaka i obozu KL Auschwitz; Bogumił
Testament więźniów Auschwitz. Nie budźcie bestii w człowieku. Raz obudzona nie cofnie się przed niczym...Jerzy Junosza-Kowalewski - Prezes Oddziału Warszawskiego TONO (Towarzystwo Opieki nad Oświęcimiem), więzień niemieckich obozów koncentracyjnych; inż. Bolesław Staroń - członek Oddziału Warszawskiego TONO, więzień Pawiaka i obozu KL Auschwitz; Bogumił Soje (2008-02-03)Rozmowy niedokończonesłuchajzapisz

Monday, January 28, 2008

Movie showing Polish 2nd Corps at Monte Cassino with Czerwone Maki na Monte Cassino song in background

Movie showing Polish 2nd Corps at Monte Cassino with Czerwone Maki na Monte Cassino song in background

Prof. Jerzy Robert Nowak – Historian, Writer, Publicist in Washington DC Wednesday, January 30, 2008 at 7:30 p.m.

Prof. Jerzy Robert Nowak – Historian, Writer, Publicist in Washington DC Wednesday, January 30, 2008 at 7:30 p.m.


Prof. Jerzy Robert Nowak – Historian, Writer, Publicist in Washington DC Wednesday, January 30, 2008 at 7:30 p.m.
"The Current Political Situation in Poland: Dangers and Potential"

Wednesday, January 30, 2008 at 7:30 p.m.

Parish Hall - Our Lady Queen of Poland
9700 Rosensteel Avenue, Silver Spring, MD

Professor Nowak is highly recognized for defending the truth about
Poland and Poland's history. He has vigorously countered numerous
attempts to falsify Polish history. Professor Nowak is the author of
over 40 books and more than 1500 articles.

Archbishop Josef Michalik, Chairman of the Polish Episcopal
Conference, is among those who have thanked Prof. Nowak for his work
to defend the truth about Poland.

(The presentation will be in Polish with translation into English.)

For information about Prof. Nowak (in Polish) see
www.jerzyrobertnowak.com
Prosze o kontakt jesli potrzebujecie dodatkowej informacji.

Alex Lech Bajan
CEO
RAQport Inc.
2004 North Monroe Street
Arlington Virginia 22207
Washington DC Area
USA
TEL: 703-528-0114
TEL2: 703-652-0993
FAX: 703-940-8300
sms: 703-485-6619
EMAIL: office@raqport.com
WEB SITE: http://raqport.com

Thursday, January 24, 2008

Polityczna pornografia Grossa Prof. Bogusław Wolniewicz

Polityczna pornografia Grossa Prof. Bogusław Wolniewicz


Polityczna pornografia Grossa
Nasz Dziennik, 2008-01-24
Nie miałem złudzeń co do rządów Tuska. Tu się różniłem z profesorem Jerzym Robertem Nowakiem, gdyż uważałem, że trzeba temu rządowi dać na początek kredyt zaufania. Żeby pokazał czynem, co naprawdę zamierza, bez tej przedwyborczej gadaniny. Otóż upłynęły dwa miesiące i ten rząd rzeczywiście już pokazał, co zamierza - muszę powiedzieć, że przeszedł moje najgorsze oczekiwania. Nie miałem złudzeń, ale tego się jednak nie spodziewałem. Wygląda na to, iż ten rząd ma dwa priorytety. Pierwszy to zniszczyć Radio Maryja - to już pokazał, od tego zaczął swą polityczną działalność. Zniszczyć Radio Maryja, czyli zagwarantować monopol medialny lewackiemu libertyństwu, który zakłóca Radio Maryja.

Drugi priorytet tego rządu nazwałbym kontrreformą. Czyli anulowanie, zlikwidowanie, wymazanie prób podjętych przez rząd poprzedniej koalicji, zmierzających - może nie zawsze najbardziej umiejętnie - w kierunku naprawy państwa. Po pierwsze, pan minister Ziobro dążył do przywrócenia w sądownictwie elementarnej praworządności. Obecny minister, pan Ćwiąkalski, staje na głowie, żeby wyrwać z korzeniami to, co Ziobro zdziałał. W szkolnictwie celem było przywrócenie dyscypliny ucznia - elementarny warunek wszelkiego wychowania - który słusznie forsował pan minister Giertych. Teraz chcą to wymazać do zera. W administracji rząd dążył do ograniczenia korupcji urzędniczej i miał na tym polu pewne sukcesy. Ograniczeniu korupcji przez możliwość szantażu, co jest śmiertelnym niebezpieczeństwem dla każdego państwa, służyć miała między innymi lustracja. A tu widzę, że może być tak, jak za Gierka: zielone światło dla korupcji. To, że kontrreforma idzie na całego, tego się nie spodziewałem, ale to jeszcze od biedy mogę sobie wytłumaczyć, bo wiem, jacy ludzie to robią. Jak obejrzałem tych ministrów, tę plejadę naszych nowych wodzów, mogłem sobie wyobrazić, czego się można po nich spodziewać. Ale nie mogę zrozumieć, dlaczego Polakom podoba się to, że niszczy się próby podjęte przez poprzedni rząd, zmierzające do naprawy państwa. Rozumiałbym, gdyby powiedziano: Ziobro zrobił tak, a można by to zrobić lepiej, albo: Giertych tak, a teraz Hall zrobi to lepiej. Ale nie, wszystko się anuluje i wykreśla. I Polakom, których, jak słyszę, połowa jest za Platformą Obywatelską, to się podoba. Można tylko powiedzieć: dziwny ten Naród. Tyle na temat rządu.
A teraz co do sprawy wydania książki "Strach" Jana T. Grossa. To jest tylko jeden ruch, sztych wielkiej operacji politycznej, w której on jest jedynie gorliwym pionkiem. Nie o niego tu chodzi. Ta operacja ma dwa kierunki strategiczne: antychrześcijański i antypolski. Forsuje się propagandowo na cały świat dwie tezy, tak samo monstrualne, jak monstrualne było kłamstwo katyńskie, że to Niemcy mordowali naszych oficerów pod Smoleńskiem czy w Charkowie, czy w Miednoje. Teza pierwsza ma charakter właśnie antychrześcijański: próbuje się wmówić światu, że moralną odpowiedzialność za zagładę Żydów europejskich w czasie II wojny światowej ponosi chrześcijaństwo, a szczególnie Kościół katolicki. (Tak np. z głupia frant mówi się, że "wszyscy żydobójcy byli ochrzczeni" - jakby z tego coś wynikało.) Druga teza - antypolska - sformułowana bez ogródek, że bezpośrednimi sprawcami zagłady Żydów europejskich byli z jednej strony bliżej nieokreśleni naziści, a z drugiej bardzo dokładnie określeni narodowościowo Polacy. Żydów wymordowali naziści i Polacy - tak trąbi propaganda. I temu celowi służy także książka Grossa. Ale to jest tylko jeden ruch czy sztych w tej akcji. Książka Grossa i poparcie, jakie jej zostało udzielone, nawet zachwyt, z jakim została przyjęta przez wiele środowisk Żydów amerykańskich, tych z Brooklynu, pokazuje jedną rzecz. Może ojciec i pan profesor się ze mną nie zgodzą, ale przekonanie moje jest takie: książka Grossa i jej wzięcie w środowiskach żydowskich pokazują, że wielka, historyczna inicjatywa Jana Pawła II, by doprowadzić do istotnej poprawy w stosunkach chrześcijańsko-żydowskich przez wzajemne uznanie przez obie strony - chrześcijańską i żydowską - także pewnych racji drugiej strony, się nie powiodła. Ta inicjatywa spaliła na panewce z powodu braku wzajemności z drugiej strony. Książka Grossa jest tego tylko miniprzykładem. I tu mam jedną małą rozbieżność z panem profesorem Jerzym Robertem Nowakiem. Pan profesor w pierwszej części audycji powiedział, że Gross zaszkodził "dość owocnemu" dialogowi polsko-żydowskiemu. Ja sądzę, iż Gross żadnemu dialogowi nie zaszkodził, bo takiego dialogu nie było. Były tylko pozory. Strona żydowska chętnie przyjmowała pewne ustępstwa z naszej strony, sama nie czyniąc żadnych. Jeżeli ktoś uważa, że to nieprawda, co powiedziałem, to proszę o jeden przykład uznania z tamtej strony ich przewinień wobec strony chrześcijańskiej. Gross kilka dni temu twierdził na antenie radia TOK FM, przedstawiając stanowisko tamtej strony, że Żydzi "nikomu nic nie zawinili". To znaczy, oni mają tytuł do pretensji do wszystkich dookoła, ze świętym Kościołem rzymskokatolickim na czele, a oni nic nikomu nie zawinili. Przecież przy takim założeniu nie może być mowy o żadnym dialogu. W dialogu potrzebna jest wola porozumienia obu stron. Przepiękną ilustracją tego jest "produkt" Grossa. Tu nie ma woli porozumienia. Tu jest wola czy chęć postawienia nam nogi na twarz. Tak się ustawiwszy, mogą z nami rozmawiać. Tyle jeśli chodzi o tezę pierwszą - antychrześcijańską. Co do tezy drugiej, że Polacy są jakoby współwinowajcami, a nawet głównymi współwinowajcami zagłady Żydów europejskich, ojciec Dariusz powiedział nadzwyczaj trafnie: że wnosząc z książki Grossa, wygląda na to, iż to Polacy sprowokowali II wojnę światową po to, aby pozbyć się Żydów i wypędzić Niemców, i przejąć ich mienie. To właśnie chce się wmówić światu. Otóż książka Grossa, która tę tezę głosi, jest poznawczo bezwartościowa. Słyszałem, że jacyś Polacy ją kupują, i to podobno masowo. Nie wiem, po co ją kupują, chyba że kupują ją jako polityczną pornografię. Pornografia polityczna polega bowiem na tym, iż się szczuje przeciwko sobie dwa narody - Polaków na Żydów i Żydów na Polaków - przez drastyczne obrazy, którymi ekscytuje się wyobraźnię, nie troszcząc się o ich prawdziwość. To jest pornografia podobna do tej, jaka była w Streicherowskim "Stürmerze". Ten sam duch z tego wieje: ekscytowanie wyobraźni, tylko oczywiście w innym kierunku. Przykład tego ekscytowania bez dbałości, czy to jest prawda, czy nie, mieliśmy w owej audycji radia TOK FM z 16 stycznia. Redaktor, który prowadził audycję, zakwestionował u Grossa to, co on mówił o udziale Kurasia "Ognia" [Józef Kuraś - jeden z dowódców podziemia niepodległościowego po wojnie] i jego oddziału, a mianowicie, że Kuraś powiedział o Żydach coś, co by go kompromitowało: "Ależ proszę pana - powiedział prowadzący audycję dziennikarz - to, co pan tam cytuje jako historyczną wypowiedź, to jest zmyślenie Władysława Machejka z powieści ťWczoraj przeszedł tu huraganŤ". I na to Gross odpowiedział: "Jeżeli to nie jest prawdą, to zostało dobrze zmyślone. To jest nieprawda trafiona, bo Kuraś tak właśnie myślał". Gross wie, jak Kuraś myślał, lepiej niż sam Kuraś. Otóż to jest właśnie to, co nazywam polityczną pornografią. Niektórzy mówią, że wydanie takiej książki, złośliwie znieważającej Polaków i chrześcijan w ogóle, przez polskie i katolickie wydawnictwo Znak jest skandalem. To nie jest skandal, to jest łajdactwo. A tym, który się tego łajdactwa dopuścił, jest pan Henryk Woźniakowski z Krakowa. To nazwisko my, Polacy, powinniśmy zapamiętać. Antypolska i antykatolicka działalność takiego wydawnictwa jak Znak jest trudna do pojęcia, ale jeszcze trudniejsze do pojęcia jest dla mnie to, co usłyszałem dzisiaj od pana profesora Nowaka. A mianowicie, że rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego, samego serca polskiej kultury, organizuje spotkanie z tym hochsztaplerem i naszym wrogiem Janem Tomaszem Grossem, i tak go chce nobilitować. Publikacja Grossa w Polsce miała i ma jeden podstawowy cel: uwierzytelnić tę książkę w oczach Zachodu. Powiedzą przecież: "Patrzcie, wydali ją sami Polacy, katolicy. Czyżby jakikolwiek naród był na tyle nierozumny, by wydawać taką książkę o sobie samym, gdyby jej nie akceptował?". To wydanie posłuży za dowód prawdziwości. Poza wszystkim innym dowód ten to cios w plecy zadany przez Polaków amerykańskiej Polonii. Amerykańska Polonia to nie są wprawdzie już nasi rodacy, bo to nie są Polacy, lecz Amerykanie polskiego pochodzenia. Uznajemy to, tak powinno być. Ale to są nasi pobratymcy, którzy stoją pod stałym obstrzałem tych z Brooklynu. Te wszystkie kawały o Polakach, tzw. polish jokes, które przedstawiają Polaków jako ostatnich głupców i prymitywów, stamtąd przecież wychodzą. Polonia, która jest pod takim obstrzałem propagandowym, próbuje się jakoś bronić przed krzywdzącymi ją zarzutami, że Polacy są tacy, jak ich przedstawia Gross. A tu wydawnictwo Znak i rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego chcą im wytrącić broń z ręki. Naszym pobratymcom jesteśmy winni wsparcie, a nie dywersję. Już raz zrobiliśmy im dywersję, pan profesor pamięta, jak polskie MSZ w styczniu wydało tę haniebną pro-Grossowską książczynę. I teraz my się znowu do tego ataku na Polonię przyłączamy! Gdybym był Amerykaninem polskiego pochodzenia, tego bym nie darował. Wypowiedź w audycji "Minął miesiąc" z udziałem prof. Jerzego Roberta Nowaka, Radio Maryja, 19 stycznia 2008 r.


Prof. Bogusław Wolniewicz

Tuesday, January 22, 2008

BEVERLY HILLS, Calif. — Nine movies are in contention for the foreign-language Academy Award.

BEVERLY HILLS, Calif. — Nine movies are in contention for the foreign-language Academy Award.







Also Online

More Oscars coverage on The Screening Room
The films survived a first round of cuts by a group of Oscar voters, who whittled the 63 entries that had been submitted by their home countries down to nine, Oscar organizers said Tuesday.

In the running for the five nominations that will be announced Tuesday are Austria's The Counterfeiters, Brazil's The Year My Parents Went on Vacation, Canada's Days of Darkness, Israel's Beaufort, Italy's The Unknown Woman, Kazakhstan's Mongol, Poland's Katyn, Russia's 12 and Serbia's The Trap.

The films will be screened by a panel of Oscar voters, who will choose the final nominees for the Feb. 24 awards.